Ik deel graag wat met je
Onze reis
Nu te lezen: deel I t/m VI
Ik krijg veel vragen over ons vertrek naar Frankrijk en de aanloop daarnaartoe.
Daarom heb ik een reeks geschreven, elke week op woensdag komt het volgende deel er bovenaan bij.
Kijk gerust rond en stuur je vragen via mail of whatsapp. Je kan me ook bellen.
Mini reisjes
Onze reis, deel VI
We zijn een aantal keer naar het platteland in Zuid-Frankrijk gegaan om huizen te kijken, in de schoolvakantie met de kinderen. Buiten de schoolvakantie, gelukkig hielp mijn zus met de twee oudste kinderen. De jongste namen we mee.
Elke keer huizen kijken, de ruimte en vrijheid ervaren. Een bevestiging van wat we wilde. Meerdere huizen gingen aan ons voorbij. We maakten afspraken met makelaars op basis van slecht genomen foto’s en beknopte omschrijvingen. Plattegronden kenden ze bijna niet.
We moesten daar zijn om een goed beeld te krijgen van de woning en de bijbehorende buitenruimte. Het beste gaat dit als we samen gaan.
Uiteindelijk lukte het. We kwamen aanrijden en de buitenkant was al geweldig.
Binnen hoge plafonds, een authentieke stenen trap, de voordeur van hout, een gewelfde kelder en overal......... spullen. Dat kunnen de Fransen goed; verzamelen of misschien is het wel niet weg willen/kunnen gooien.
Het huis was in eigendom gekomen van een broer en twee zussen na het overlijden van de ouders. Het stond al een tijd leeg, dat was goed te zien. Spinnen rag (soms inclusief een flink spin), afgebladderd behang, krakend geluid bij het openen van de ramen etc. De buitenruimte was al een tijd niks aan gedaan, braamstruiken, brandnetels en klimop waren overal te zien.
Test
Onze reis, deel V
“Waarom moet het allemaal zo snel, kan je er niet wat langer over nadenken”.
"Hoe moet het dan met de kinderen? Die haal je uit hun vertrouwde omgeving en de taal?"
“Je gooit toch pas je oude schoenen weg als je nieuwe hebt gekocht.”
Ja, meestal wel.
We doen het toch en met de kinderen komt het wel goed. We geven ze eerst thuisonderwijs, we gaan reizen met ze en daar leren ze ook van.
Ons huis verkopen in Nederland lukte, ik hoop dat de nieuwe eigenaar er nu ook woont met veel plezier. Een nieuw huis kopen bleek meer ingewikkeld. Eén woning ging aan ons voorbij, de vraagprijs was hoog en er was niks, slechts vier muren en een dak.
Mijn man verloor zijn baan vanwege bezuinigingen. Hij was er als laatste bijgekomen, geen vast contract, dus hij ging er als eerste uit. Het kwam eigenlijk net te vroeg. Ik ging meer werken en hij ging op zoek naar een nieuwe baan en pakte meer op in de voorbereidingen.
Het was veel, huis verkopen, zoeken naar iets nieuws, spullen uitzoeken en daarnaast ook de dagelijkse routine volhouden. We hadden ook nog een groot verlies te verwerken.
Verder gaan
Onze reis, deel IV
De tijd kwam, gaan we dit echt doorzetten? Gaan we dit echt doen? Voordat er een te koop bord in de tuin staat, toch maar de familie inlichten. Drie maanden na de “Ja” begonnen we gesprekken te voeren met ouders, zussen, tantes, ooms, oma en opa.
Dit deed zeer, de gevoelens waren gemengd. Voor mij, voor hen. Tranen van verdriet en gemis, steek in m’n hart en toch een vastberadenheid. Maar ook blijdschap, enthousiasme en creativiteit werden gestimuleerd. We moeten dit proberen, we leven maar één keer… één keer.
“Je hebt alleen spijt van de dingen die je niet hebt geprobeerd”
Een uitspraak die ik vaker heb gehoord van mensen op leeftijd. “Had ik maar…….” Dus we gaan het doen.
Twijfels en doorzetten
Onze reis, deel III
De twijfel kwam ook al snel. Weg van mijn familie, zussen ons contact en wekelijkse ontmoetingen. De kinderen uit een vertrouwde omgeving halen, een nieuwe taal en inburgeren.
Kunnen we dit wel… Dit huis woont zo fijn, ik ben nu verwend of beter. Ik weet wat ik wil en waar ik naar zoek.
Tijdens het zoeken online gebeurde er veel.
Wat een mooi huis, wat een buitenruimte. Hoe ver is het vliegveld? Hoe ver is het rijden? Oh dat valt best mee. Jemig wat een karakter heeft dat huis. We gaan erheen, we gaan kijken. Ik bel iemand om te vragen hoe zij het emigreren naar Frankrijk hebben ervaren. Hoe zit het met de kosten om te leven en te wonen. Het uitzoeken was leuk, gaf ons energie en we leefden op. Een avontuur als dit is nu of nooit.
Zullen we...?
Onze reis, deel II
Ik ben altijd al iemand geweest met een avontuurlijke geest. Reizen, dingen zien bekijken en voelen. Culturen leren kennen en de natuur ontdekken.
Mijn kinderen werden groter en ik miste een groot deel hiervan. Ik wilde graag iets anders, iets meer. Ik wilde zelfvoorzienend leven, een eigen moestuin en kippen voor de eieren en het vlees. Lekker met m’n handen in de aarde, dingen zien groeien. Tijd doorbrengen met mijn kinderen en hen zien opgroeien.
Na onze vakantie in Zuid-Frankrijk aan een riviertje tussen al het groen en de vogels vroeg ik het weer: “Zullen we emigreren naar Frankrijk?”…hij zei altijd nee op deze vraag. Maar deze keer niet en ik viel van m’n stoel. De week die volgde heb ik het nog meerdere keren gevraagd en toen zijn we gaan zoeken.
Sluimerend
Onze reis, deel I
We zijn getrouwd en hebben drie kinderen. Ons leven bestond uit een dagelijkse structuur van opstaan, aankleden, verzorging, eten en op weg naar opvang, school en werk. In de avond hetzelfde maar dan omgekeerd. Rond acht uur in de avond plofte we op de bank en was het tijd voor ontspanning.
We werkte beide, op zich een goede baan en voldoende inkomsten. Twee keer in de week sporten in de avond, de kinderen naar sporten brengen en natuurlijk afspreken met familie.
Week in en week uit hetzelfde ritme, sluimerend als een waas sappelde de tijd voort en gingen de maanden voorbij. Alles volgeplakt, netjes tussen de lijntjes kleurend. Levend in onze vierkante betonnen doos met een voor- en achtertuintje eraan geplakt.
Volgestopt met geurige bloemen en vruchten dat dan weer wel. Dit was ons eerste echte grote mensen huis en ik heb me nog nooit ergens zo thuis gevoeld als daar.